Ölüm insanı unutmuyor…

Bedelsiz nimetin kıymeti bilinmez derler Hakikaten öyle dostlar Bir tuhaf yaşıyor bir tuhaf harcıyoruz ömrümüzü Miras yediler gibi nasıl geldi nerden geldi diye sormadan Hemen hepimiz,mutlaka uyanacakmışız gibi yatıyor, hiç ölmiyecekmişiz gibi güne başlıyoruz Gelecek ümidiyle bu günü yaşıyor, ”bir gün diye,diye günleri, ayları,yılları,nihayet koskoca bir ömrü geride bırakıyoruz Ayılması olmayan bir sarhoşluğun bulanıklığında ya yelin savurduğu yaprak misali hayatın önünde sürükleniyor ya da ”vur patlasın,çal oynasın”nidalarıyla hayatı peşimizden sürüklüyoruz Çoğunlukla ve arzularımızın eline bırakıyoruz hayatımızın iplerini Durum böyle oluncada tutkularımızı sınırlayan şeylere tahammülümüz kalmıyor ve haklı bile olsa herhangi bir sınırlamayı, özgürlüğümüze müdahele gibi algılıyoruz Sınırsızlık özlemi hayatımızdaki belirgin tüm hatları siliyor Böyle olunca fırsat ile felaket, umut ile hüsran, sevgi ile nefret ve daha ne varsa iç içe yaşanır hale geliyor Bu yüzden nerede duracağımızı nerede soluklanacağımızı kestiremiyoruz İşin kötüsü bunu far ettiğimiz yerde zaman daha bir süratli akıyor Şöyle bir soluklanıp uğruna bir ömür adanmış şeylerin muhasebesine oturduğumuzda hayatın zembereği çıkıyor Ve çarklar tersine dönmeye kalan bir avuç ömrü hızla öğütmeye başlıyor NETİCE? BÜTÜN YOLLAR ÖLÜME ÇIKIYOR VE GERÇEK! İNSAN ÖLÜMÜ UNUTSADA ÖLÜM İNSANI UNUTMUYOR

Aşk…

Ya Ben, Aş(ı)k Olmalıyım..Ya Aşk, Ben… Hakikâti bulmanin yolu olmali ask Teslim olmali HzIbrahim gibi, atese atilacagini bile bile Ya ben, âs(ı)k olmaliyim Ya ask, ben olmali AskÂb-i Hayat Suyu Olmali Tek Hecede Sana sikintilarin ardindan gül bahçesi gelecek demistim Iste gerçek olan bu güzelligine meftun oldugumuz dünya dikenlerle dolu Binlerce cümle var usumda yazilmayi bekleyen Bir seyleri özlüyorum, adi küllenmis asklarda gizli Duygularim eski bir liman misali saklaniyorlar yüregimde Gözlerim ates topu sankiyanaklarim solgundudaklarim kupkuru Gönlüm dert yumaginin verdigi hüzünle dolu Ah!su gecelertüm maskeleri indiriyor birer birer yüzlerimizden Keske yagmur yagsa bu gece veya rüzgar esse delicesinden Ugultusunu duysam, kükrer gibi gürleyen gök gürültüsü Içimde hiç bilinmedik kivilcimlari yaksa Veya kar, tipi, boran olsakorksam ve sinsem yastigimin kenarinda Bir dost sesi duysam basucumda ve saatlerce aglasam/k Hayat sanki bir rüya, Gerçeklikten de öte belki, Dudaklarinin arasindan çikan iki hecedir hayat ölüm

Sustum !

SUSTUM! Suskunluğun misafiri olmaktan haz alıyor yüreğim! Musalla taşındaki cesedin suskunluğu kadar suskunum! Konuşmalara küstüm! Gemilerim artık kendime yol alıyor. Her zaman her yerde her istenileni anlatamıyorum. Kime, neyi, nasıl ispatlayacaksın! o halde suskunluğun elini tutuyorum. Merhem tutmaz öyle yaralarım var ki! Konuşamıyorum… İçime atıp susuyorum. Kurşun geçmez şartlanmış beyinlere söz geçiremiyorum. Sayfalarca susuyorum. Kelimelerimin dinlenmeye en çok muhtaç olduğu anlarda, Beni anlayacak bana derman olacak birini aradığımda, O çok (boş) konuşanlar kaçıyor. Sokağımın gece yarısı suskunluğa terk edildiği gibi, Bende yüreğimi suskunluğun kucağına bırakıyorum Konuştuğum zaman mahkûm, Sustuğum zaman zanlı muamelesi görüyorum. Ne yapacaksın, kime gideceksin… Anlamsız konuşmalardan kendime sığınıyorum Zor olanı tercih ettim sustum… Boğazıma dizilmiş sözcükleri söylemeden, haykıramadan, içime atarak… Bir bilseler susan birinin gözlerinde çuvallar dolusu kelime olduğunu, Ve yine bir bilseler söz tükenmişse en güzel cevabın susmak olduğunu… Tarif edemediğim acıları, Hayal kırıklıklarımı susuşlarımla örtüyorum. Yüreğimin en ücra köşelerine inen zehirli oklardan Canım çok yandı! Konuşursam; Kırmaktan, kırılmaktan Gözyaşlarımı tutamamaktan Kelimeleri yan yana getirememekten Yaralı kelimeler sunmaktan korkuyorum. Geri alınmayacak kelimeler adına; ağzımın sürgüsünü çektim! Şuan boğazımda düğümlenen kelimeleri çarmıha germekle meşgulüm Sustum… Ben sustukça suskunluğumun üstüne düşman gibi sözcükler yağsa da İncitseler de beni, artık vakit susma vaktidir Korkup kaçtı, Suçunu kabul etti, Haksız olduğunu kabullendi diyecekler… Desinler… Dudağım mühürlü! Duygularım susuşlarımda saklı kalacak. Yıllardır biriktirdiğim hiç kullanılmamış kelimelerimi Devren satılığa çıkarıyorum. İlan verdim! Alan olmazsa kalbimin morgunda biriktireceğim… Sahi, her susan haksız mıdır? Belki de her Suskunluğun arka planında ciltler dolusu anlamlar vardır. Kim bilir! Ve bir gün Söylenmemiş cümlelerimi zulama koyup gideceğim bu şehirden Varsın kaçtı desinler… Susacağım! Derin denizleri her rüzgâr dalgalandıramaz… Mehmet Orhan Durdu