Sustum !

SUSTUM! Suskunluğun misafiri olmaktan haz alıyor yüreğim! Musalla taşındaki cesedin suskunluğu kadar suskunum! Konuşmalara küstüm! Gemilerim artık kendime yol alıyor. Her zaman her yerde her istenileni anlatamıyorum. Kime, neyi, nasıl ispatlayacaksın! o halde suskunluğun elini tutuyorum. Merhem tutmaz öyle yaralarım var ki! Konuşamıyorum… İçime atıp susuyorum. Kurşun geçmez şartlanmış beyinlere söz geçiremiyorum. Sayfalarca susuyorum. Kelimelerimin dinlenmeye en çok muhtaç olduğu anlarda, Beni anlayacak bana derman olacak birini aradığımda, O çok (boş) konuşanlar kaçıyor. Sokağımın gece yarısı suskunluğa terk edildiği gibi, Bende yüreğimi suskunluğun kucağına bırakıyorum Konuştuğum zaman mahkûm, Sustuğum zaman zanlı muamelesi görüyorum. Ne yapacaksın, kime gideceksin… Anlamsız konuşmalardan kendime sığınıyorum Zor olanı tercih ettim sustum… Boğazıma dizilmiş sözcükleri söylemeden, haykıramadan, içime atarak… Bir bilseler susan birinin gözlerinde çuvallar dolusu kelime olduğunu, Ve yine bir bilseler söz tükenmişse en güzel cevabın susmak olduğunu… Tarif edemediğim acıları, Hayal kırıklıklarımı susuşlarımla örtüyorum. Yüreğimin en ücra köşelerine inen zehirli oklardan Canım çok yandı! Konuşursam; Kırmaktan, kırılmaktan Gözyaşlarımı tutamamaktan Kelimeleri yan yana getirememekten Yaralı kelimeler sunmaktan korkuyorum. Geri alınmayacak kelimeler adına; ağzımın sürgüsünü çektim! Şuan boğazımda düğümlenen kelimeleri çarmıha germekle meşgulüm Sustum… Ben sustukça suskunluğumun üstüne düşman gibi sözcükler yağsa da İncitseler de beni, artık vakit susma vaktidir Korkup kaçtı, Suçunu kabul etti, Haksız olduğunu kabullendi diyecekler… Desinler… Dudağım mühürlü! Duygularım susuşlarımda saklı kalacak. Yıllardır biriktirdiğim hiç kullanılmamış kelimelerimi Devren satılığa çıkarıyorum. İlan verdim! Alan olmazsa kalbimin morgunda biriktireceğim… Sahi, her susan haksız mıdır? Belki de her Suskunluğun arka planında ciltler dolusu anlamlar vardır. Kim bilir! Ve bir gün Söylenmemiş cümlelerimi zulama koyup gideceğim bu şehirden Varsın kaçtı desinler… Susacağım! Derin denizleri her rüzgâr dalgalandıramaz… Mehmet Orhan Durdu

Seni Seviyorum Desem

Zincirlerimi kırsam bir şafak vakti Aydınlığa doğru atsam adımlarımı Sağlam ! Karanlığın içinden sıyrılsam Yıksam putları,devirsem putlaşanları Sana doğru ilerlesemVe ben ‘Seni Seviyorum’ desem Taif’te ki sevgili gibiTaşlar yağsa başıma ‘’Seni Seviyorum’’ desem Ve zamanının bir Ebu Cehil’i gelse Pislikler saçsa başıma O (sav) yaşadıya,bende yaşasam ! Bütün acıları bende yaşasam ! Sırf iman ettim diyeSırf Seni (cc) sevdim diye ‘Seni Seviyorum’ desem…Ve nefesimi kesse biri… O gün Mekke’de ki sevgilinin,nasıl kesildiyse nefesi Öldürmeye çalışsalar beni ! Seni Seviyorum dedim diyeSen Benim Rabbimsin dedim diye Nefes nefese kalsamTitrek sesimleBir kez dahaHaykırarak : ‘SENİ SEVİYORUM’ desemTaşları koysalar üzerimeBilal gibi ‘AHAD’ ‘AHAD’ desem İşkenceler yapsalar,ateşle dağlasalar Parçalasalar bedenimi Senin uğruna can veren bir SÜMEYYE’de ben olsam Ammar’ın önünde Sana kavuşsam Ve birgün düşsem yollaraAşkla Sana kavuşmak için Ayaklarım parçalansa… Bütün bakışlar çevrilse perişan halime Hiçbirşey umrumda olmasa ! Sadece ‘’Sen’’ (cc) olsan Seni seviyorum desemVe öldürseler ! Vurulsalar bağrımdan ÖlsemSeni Seviyorum dediğim için can versem, ey Canan ! Sana sırılsıklam aşık bir ŞEHİDte ben olsam ! Ve can verirkenSon nefesimdeNurun gözükse gözüme Bakışlarımı çevirsem nurunla kaplı gökyüzüne Cennetim gösterilse Ve ben tebessüm etsem Son kez,titret sesimle : ‘SENİ SEVİYORUM RABBİM’ desem Ve meleklerin alsa beniulaştırsa Sana ‘’Sen’’ (cc) uğruna can verenlerin diyarına Senin uğruna ölenlerin diyarına…

İnsanla Beraber Yaratılmıştır Umut

“Yeis öyle bir bataktır ki düşersen boğulursun Azmine sarıl sımsıkı, bak ne olursun! Yaşayanlar hep ümitle yaşar, Ümitsiz olan ruhunu vicdanını bağlar” İnsanla beraber yaratılmıştır umuthep var olmuş da, katık olmuş fakirin ekmeğine En zor anlarında, kulların sarıldığı dal olmuşİnsan umuda yolculuk etmiş, nelerin kendisini beklediğini bilmeden Azim ve arzu ile dayanmış, hiç umudunu yitirmedenHep sabretmiş biteviye, bir gün bu hasretlik biter diye iğne ile işlemiş hasret dolu gergefi bitecek olan sevgiliye hasreti Ayakta tutmuştur onu, yaşatmıştır özlemleri, tutkusu var ya birde umutları Oysa şeytan misali umutsuzluk karartır yarınları Umutsuzluk girdap gibidir, alır içine de yok eder inancını, imanınıKararır da her yanın, kaybedersinyolunuaydınlığını Yaşananlar hayal olur birer ,birer sahnedeoysa tüm gerçekler saklıdır küçücük bir zerrede Yaradan vermede, kul istemedeumut; postacı olmuş kapıda beklemede Üşürsen seni örter, yetmeyeni yetirir, boş gönüllere güller eker, dost meclislerinde inciler döker Umut O’nun lütfüdür, umut O’nun aşıKaramsar olma artık, sil gözündeki yaşı Korkma dünyadan, olumsuz bakma, ihlasla yap her işio zaman tutar SEVGİ elindenunutma umut her şeyin başı Yaradan bilir her halinden, yeter ki sen unutma ona olan kavlini Umutsuz olma, varsın bilmesinler derdini, Yaradan bilsin yeter ki halini, Artık yerden yere vurma kendini Kimin ne umudu varsa, ona o verilir, En büyük umudu da yüreğine ALLAH verir Yüce Mevlana’nın dediği gibi; “Bizim kapımız ümitsizlik kapısı değil, yeter ki gel…”