Tutun…

Gözlerin, Yakup sabrıyla seyreylediği bir direnişle karşılasın sıkıntılarını Kalbin, kuyularda ümidini diri tutan Yusuf-un çaresizliğiyle beklesin kurtuluşunu. Düşüncelerin, iffetine suskunluk yeminleri etmiş Meryem kadar sessiz anlatsın masumluğunu. Özlemlerin, Medine-de Muhammed-in(s.a.v) gelişini bekleyen insanların coşkusuyla karşılasın vuslatını. Düşüncelerine tutun… Kendi vicdanının yargıcı, kendi günahının tövbekarı ol. Kendi acısının sabredeni, kendi sıkıntısının ilacı, kendi dertlerinin dermanı ol. Kendi yalnızlığının dostu, kendi cümlelerinin anlamı, Kendi sessizliğinin sesi ol. Kalbine tutun… Hayatın sana bırakılan sokaklarına, karmaşık duygularını kapıların arkasına kilitleyerek çık. Bütün yürüyüşlerin, bütün yolların sonu kendinde bitsin. En çok da kendine özlem duy. Aynada gördüğün yüzün, kalbindeki senden başkası olmaması için özlemlerine tutun. Yol uzun, vakit kısa. Zamanın hayat törpüleyen basamaklarından, ömrümün son durağına esenlikle gitmek istiyorsan, en çok kendini özle. En çok kalbine, kendine tutun… Çünkü; Hayat bilmeli ki aslolan, Muhammed-in (s.a.v) Hira-dan hayatın merkezine indirdiği cümlelerin oluşturduğu yankıdır. Hayat bilmeli ki aslolan, ölümün gözlerine yaşarken bakabilmektir. Hayat bilmeli ki aslolan, kalbinin gerçek sahibine sımsıkı tutunmaktır.

Ey Meryem!

EY MERYEM! Üzgünüm…. Seni anlatmak bana düşmezdi,   seni kalıplaşmış beyinlere zorlamak, seni ruhsuz bedenlere model sunmakta tabi…. düşmezdi işte biliyorum. Serin ılık bir bahar rüzgarının ardından, damlalarını gönder kalbime…. ve söndür içimde ki ateşi. En güzel görev üzere yaratılan kadın ,hedefini unuttu; ve karanlığa izin verdi,bir bir çehresinde gezinsin diye… Bakışlarda yeşeren duygular ,haince mahkum edildi; bütün bataklıkların simsiyah yüreğine… ve sen …İlginçtir ki, sustuğun gün anlattın en güzel mesajını… Konuştukça anlaşılmaz olan bizler, çok güzel şeyler dinledik o güne dair güçlü ,masum,o iffetli gözlerinden… EY HANNE’NİN ADAĞI, Ey ibadet ve takvayı yüreğine ram eden İFFET! Sana nasıl seslensem… Konuşmak zordur bugün seni anlatırken satır satır şahsiyetindeki ağırlığın heybetidir kalemimi zorluyan… şu iğrenç mekanizmanın yok ettiği kadınlar, sana muhtaçtır bugün! Saygısız ve iffetsiz pazarlardan nasıl kurtulacaklarını öğret onlara… Ve sen EY MERYEM! Kavrulan çöl toprağı misali sıcaksın inancında ve öğrettin bize biliyoruz; ” Adanmışlığın kölelik değil hürriyet olduğunu Kanat çırpmanın, yani özgürlüğün secdeyle beslendiğini….” Evet hayatına dair herşeyi biliyoruz Güzel öğrendik seni, güzel tanıdık… Fakat sen! Hem kendi tarihine, hem bu topluma şunu öğrettin: “Allah’ a adanmış bir hayatın izzet ve şeref olduğunu ve bütün kelepçelerin önce yürekte kırılacağını” Ah kendi tarihinde mabede adanan ÖZGÜRLÜK… Ahlarımın gizeminde saklı sancının ağırlığı kadar zordur sana seslenmek, Biliyoruz çok konuşmazsın sen… İbadet ve iffetle coşturduğun damarlarında ki kanı damarlarıma taşı önce… ve uzat, iffetli ellerini benliğime… ve sana neler yaptıklarından daha çok “nasıl mücadele ettiğini” anlat Cahil ve zorba olan bir halkın karşısında İnançlı bir kadının ve bir evladın gücünü… ve bazen… kadının susmasının iffetten bir parça olduğunu… Her bir direnişin, bir mucize doğurduğunu anlat ve annesizlikten bahset,yada babasızlığın ağır bir yalnızlık olduğundan Fakat sonra de ki; “Allah yalnızların eğiticisidir” ve öğret bana EY MERYEM! Dünyanın en hayırlı kadını olabilmeyi, Kadın iken güçlü olabilmeyi, Ya da; Sensizliği öğret sen yokken de senin gibi yaşayabilmeyi seni anlarken seni unutmamayı Bir inkılabın ve bir devrimin Kadının yüreğinde saklı olduğunu… Öğret bana; Bir gün üzerimde taşıyacağım yükün Geleceğe meydan okuyan bir yürek olacağını… Tut elimden EY MERYEM…! İffetli bakışları ve iffetli duruşları öğret… ve gülümse bana seni gerçekten anladığım gün gülümse! ve sonra Bir günbatımı sakinliğinde ayağa kalk ve bana şöyle seslen; “EY MERYEM! KALK VE YÜRÜ….”