İnsanlığın Gönlündeki Gül

 

İnsanlığın Gönlündeki Gül

Ve biz, gecelerde, gündüzlerde açıp türlü renklere bürünmüş ellerimizi dua ederken ALLAH’a Hep O’nu da anıyoruz

İçimizde dolaşmış, güneşimizi paylaşmış, aç kalmış, karnına taş bağlamış o güzel insanı:

ALLAH’ın sevgilisini
İncitmedi hiç kimseyi
Mekke’de, Medine’de, Taif’te
Ne kâtili, ne cahili, ne anneyi, ne de babayı
Ne de bir çocuğu 

Eğilirdin namaz kılarken omuzlarına tırmanırdı Hasan ve Hüseyin, sevgili torunların

 Kızmazdın, okşardın, severdin ey nebi

 Ve bizler, yani yeryüzü tarihini yaşayan ve okuyan insanlar, senin evinden yurdundan,

Mekke’nden uzaklaştırılışını ve gizlice Medine’ye gidişini gördük

Bir gül oldun insanlığın gönlünde

Gül ile anlattık seni, gül kokusuyla doldu dünyamız

Eşin, dostun, çevren aç kaldıysa, çıplak kaldıysa onlardan çok üzüldün, onlardan çok çalıştın ve kurdun medinemizi, kurdun sitemizi ve aydınlattın kalbimizi

Işıltı dolu bir dünya bıraktın ardında; çünkü ışıktın bütün arşa ve arza

Sevgiliydin, en sevgiliydin, ALLAH’ın sevgilisiydin ey Nebi!

Biz, âlemlerin sahibine kul, köle olma gayretini senden öğrenirken; sen, bize bunları öğretirken, karanlıktaki ruhlarımızı aydınlığa çağırırken, sen Âlemlerin Sahibine sevgili olmuştun

“Sevdim seni Mabuduma canan diye sevdim”
Odur ki saadetimiz ümmetinden olmakla bahtiyarız
Gül-i Muhammedî’yi sinelerimize yerleştirme arzusunda,
Ezan-ı Muhammedî’nin ardından koşma cehdindeyiz

Ey Nebi! Bizim gülümüzsün, bizim hayat suyumuzsun ama hayat suyumuzu kurutmak, hayat gülümüzü koparmak isteyen, karanlıkta kalmış ruhlar var ve onlar, sırtımızda ve onlar karşımızda Bir bir kırılıp dağılsa da kuleleri, yeniden yeniden dikiyorlar kaleleri karşımıza

Ey Nebi!
Ey pırıl pırıl İslâm sitesinin mimarı,
Kalp ülkesini ve dünya devletini aynı ihtişamla kurup hasır üstünde geceleyen âlemin sevgilisi!

Daha dünyamıza gözlerini ilk açışında düşündün bizi ve
Ümmetim, ümmetim” diye sızladın, ağladın, yalvardın
Kevser ırmağı başında bir halka olup Nûr-u Muhammedî’ye kanmak

Bu hayal yakıp kavurur bizi

Ateşimiz eksilmesin, aşkımız, rüyamız, şevkimiz ve üzerimizde gezinip duran koruyucu meleklerimiz

Budur, dileğimiz Ey Nebi!

Kalbime eriyişin ve gözyaşının tadını ver
Kalbim eridikçe ALLAH’a ve sana yaklaşıyorum
Kalbim inceldikçe kendimi buluyorum
Kendimi buldukça yanıyor içimde ilahi nur
Ateşimi eksiltme ey İlahi!

Published in: on Eylül 25, 2008 at 7:19 pm  Yorum Yapın  
Tags: , ,

The URI to TrackBack this entry is: https://gulyetimi.wordpress.com/2008/09/25/insanligin-gonlundeki-gul/trackback/

RSS feed for comments on this post.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: