Sen yoktun ey gönüller sultanı…

Sen yoktun ey gönüller sultanı
Yaşadığım her şey eksikti
En içli filmi,en komik filmi de aynı gözlerle ifadesizce izliyordum
Kitabımdaki her sözcüğün anlamı aynıydı Sonra bir ses duydum ki o tutkunun o hasretin
O islamın sesiydi sen gelmiştin ya resulullah
Gelişinle bir anda maviye Gözlerimi uzağa dikmiş bekliyordum öylece
Yanımda olan biten hiç birşey ilgilendirmiyordu beni
Sen yoktun ey sultan-ı kibriya
Nereden çıkıp geleceğini bilmiyordum
Ve umudumda yoktu

Hiç gelmeme ihtimalinde vardı ve ben asıl bundan korkuyordum
Kapkara idi benim için bu dünya
Her gün birbirinin aynıydı ve bir süprizle karşılaşmayalı
kaç bin yıl olmuştu hatırlamıyordum
Kendimle sonsuz bir savaşın içindeydim aslında
Bir yanım “BEKLE” diyordu, bir yanım “HAYATINI YAŞA
Her hücrem bu savaşın askeriydi ve her gün binlerce hücrem ölüyordu
Kilitlenen bu savaşın ne galibi vardı ne de mağlubu çünkü okuduğum şey aslında yalnızlığımdı
Ben ki maviye tutkundum,mavi bile bir matem rengi gibi geliyordu
Diğer renkleri ise algılayamıyordum
Karanlıkta idim ey aydınlığın sultanı
Dünya ışığına aç

boyandı ortalık
Yanımdaydın ve tükenmişti bekleyişim
Sana da dünyamdaki değişime de şaşkınlıkla bakıyordum
Binlerce yıllık bir uykudan uyanmış gibiydim
Her şeyi yeniden ve hayretle keşif ediyordum
Şimdi yoluna biat ediyorum kabul et ya resullulah

Gelişinle baharlar geldi kararmış yüreğime
Bu deniz böylesine mavi miydi?
Güneş parlar mıydı senden önce de ?
Korkmuyorum artık yeni gelecek günden
Umutsuz değilim
Artık sen varsın ey gönüller sultanı
Senden önce yaşadığım ve sana yakışmayan bütün günlerimi değiştirdim
Senin verdiklerinle
Rahmeti alaya sığındım şeffaat senden ya Resullulah

O büyük karanlığımı senin estirdiğin rüzgar alıp götürdü
Seninle bağdaşmayan ne varsa çıkarıp attım hayatımdan
Bildiğim her şeyi yeniden tanımladım senin gelişinle
Yeniden ad verdim her güzelliğe
Çirkin olan,kötü olan ne varsa seninle birlikte kaybolup gitti
Güller bile hicabından solardı güzelliğinden efendim
Sinem vuslatınla yanıyor kalbim sultanım diye atıyor
Alemlere rahmet olan efendim
Beni de hayatımı da bağladın kendine
En ulaşılmaz noktalara ,en çıkılmaz doruklara vardırdın benliğimi
Terk edilmiş bir limanda kendi halinde bekleyen köhne gemilerime en gizli denizleri açtın

Ben o maviliğin yolcusuyum şimdi ,en sıkılmaz yolcusu
Adın bir dönülmezliğin simgesi artık
Sen sözcükleri ölümsüz kılansın
Sen alemlere rahmet olansın

Sen umudun,sen dostluğun,sen özlemin ,sen hayatın adısın
Sen kurumuş gönüllerin ilacı,alemlerin efendisi
Sen sultanı kibriya nuruna alemler yaratılansın
Ey sultanı kibriya

Ve senin adını anmak bile
tarif edilmez bir
sevinç yayıyor içime
Şimdi yaşamayı seviyorum işte
Yolunda aciz bir kıtmirim ben
Şefaatinden mahrum etme bizi efendim
Ümmetinden ayırma bu kıtmiri efendim

Muammer AYGÜN

Published in: on Kasım 8, 2008 at 8:04 pm  Yorum Yapın  
Tags:

The URI to TrackBack this entry is: https://gulyetimi.wordpress.com/2008/11/08/sen-yoktun-ey-gonuller-sultani/trackback/

RSS feed for comments on this post.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: